Zapraszamy do wywiadu z Clarą Mucci, prelegentką na V Międzynarodowej konferencji „Mentalizacja, ciało i neuronauka – o przyszłości psychoterapii”.
Poniżej prezentujemy kluczowe tezy wywiadu:
Trauma jako kluczowa przyczyna psychopatologii – Autorka podkreśla, że trauma, szczególnie wynikająca z działań ludzkich (przemoc, deprywacja), jest główną przyczyną poważnych zaburzeń psychicznych, od borderline po psychozę.
Różnica między traumą interpersonalną a katastrofami naturalnymi – Trauma spowodowana przez innych ludzi (np. przemoc, wojna, zaniedbanie) ma znacznie większy wpływ na rozwój zaburzeń psychicznych niż trauma wynikająca z naturalnych katastrof.
Dysocjacja jako mechanizm powstawania zaburzeń – Dysocjacja, szczególnie wynikająca z traumy interpersonalnej, stanowi podstawę poważnych zaburzeń psychicznych, a jej źródłem często jest zaburzenie więzi (attachment disorganization).
Krytyka tradycyjnej psychoanalizy – Autorka zwraca uwagę na ewolucję myślenia Freuda o traumie – od pierwotnej teorii uwodzenia do skupienia się na konflikcie wewnętrznym i fantazji, co z czasem doprowadziło do niedoceniania rzeczywistej traumy w psychoanalizie.
Związek neurobiologii z psychoterapią – Podkreślenie znaczenia neurobiologii w rozwoju psychopatologii oraz konieczność podejścia „bottom-up” (od ciała do umysłu) w leczeniu pacjentów, zwłaszcza tych z deregulacją emocji.
Trauma międzypokoleniowa – Autorka zaznacza, że skutki traumy mogą przenosić się z pokolenia na pokolenie, a jej wpływ można dostrzec w fantazmatycznych treściach przekazywanych przez rodziców i dziadków.
Znaczenie ciała w terapii – Krytyka klasycznej psychoanalizy za ignorowanie komunikacji niewerbalnej i znaczenia ciała w procesie terapeutycznym; autorka uważa, że terapeuci powinni pracować z pacjentem w sposób, który uwzględnia ich cielesność i neurobiologię.
Społeczny wymiar traumy – Wskazanie na rosnącą skalę traumatyzacji społeczeństw spowodowaną konfliktami zbrojnymi, zmianami klimatycznymi, ubóstwem i migracją oraz ich wpływ na przyszłe pokolenia.
Konieczność systemowego wsparcia psychoterapeutycznego – Autorka apeluje o powszechny dostęp do terapii i większą dostępność psychoterapii finansowanej przez państwo, zwłaszcza dla osób dotkniętych traumą.
Świadectwo cielesne i etyczne zaangażowanie terapeutów – Podkreślenie roli „wcielonego świadka” (embodied witnessing), czyli terapeuty, który empatycznie rezonuje z pacjentem nie tylko na poziomie emocjonalnym, ale także cielesnym, umożliwiając pełniejsze wyrażenie traumy.
